FANDOM


Los Santos Bulldogs
Los Santos Forum, Los Santos
Los Santos Forum
Przydomek Buldogi
Data założenia 1991
Barwy czerwone, czarne, białe
Hala sportowa Los Santos Forum
Adres Los Santos, San Andreas
Prezes Antawn Waiters
Trener Spencer Grimmes
Asystent trenera Chris Brooks

Los Santos Bulldogs - Amerykańska, profesjonalna drużyna koszykarska, występująca w lidze XXX. Swoje spotkania rozgrywają w obiekcie miejskim Los Santos Forum, zwanym także Sprunk Arena.

Skład Edytuj

Nr Poz. W klubie od Nazwisko i imię Data urodzenia Wzrost Waga
1 PF 2008/09 Johnson, TJ 1985–04–30 211 cm 113 kg
71 C 2010/11 Lawrence, Dedrick 1990–11–26 213 cm 115 kg
10 SG 2012/13 Connery, Clint 1993–10–23 190 cm 78 kg
2 PG 2009/10 Jefferson, Crawford 1986–05–19 192 cm 84 kg
12 SF 2013/14 Barnes, Clifton 1986–08–28 206 cm 107 kg
7 SG 2011/12 Thompson, Brick 1992–10–13 196 cm 92 kg
5 C 2009/10 Bynum, Brandon 1988–11–24 208 cm 122 kg
4 PG 2010/11 Pennant, Chris 1993–02–22 185 cm 84 kg
6 C 2009/10 Campbell, Leroy 1986–03–04 206 cm 145 kg
17 SF 2013/14 Chambers, Quincy 1995–09–15 199 cm 87 kg
14 PF 2013/14 Chamberlain, Dipsy 1994–08–31 209 cm 105 kg
44 PF 2013/14 Plummer, Keith 1982–09–03 208 cm 115 kg
15 SF 2013/14 Grimmes, Ashton 1995-06-28 198 cm 86 kg

Trener: Spencer S. Grimmes

Asystenci: Chris Brooks • Jerry Hill • Trevor Young • Mitch Sanders 

2016/17

Nr

Poz. W klubie od Nazwisko i imię Data urodzenia Wzrost Waga
PF 2013/14 Chamberlain, Dipsy 1994-08-31 209 cm 105 kg
C 2015/16 Thorpe, KeVaughn 213 cm 115 kg
SG 2015/16 Tennessee, Jaron 196 cm 89 kg
PG 2015/16 Hargreaves, Walton 191 cm 84 kg
15 SF 2013/14 Grimmes, Ashton 1995-06-28 198 cm 86 kg
10 SG 2012/13 Connery, Clint 1993-10-23 190 cm 78 kg
C
PG 2015/16 Mack, Dejounte 185 cm 84 kg
C
SF
PF
PF
SF

Trener: Spencer S. Grimmes

Asystenci: Jerry Hill • - • - • - 

Zawodnicy LSB w NBA:

  • Clifton Barnes (Los Angeles Lakers - 2009)
  • Devin Gooden (Portland Trail Blazers --> Los Angeles Lakers - 2011)
  • Manner "Mooky" Billups (Milwaukee Bucks - 2011)
  • Kelenna Westbrook (Golden State Warriors - 2012)
  • Kenneth "Kenny" Hayes (Sacramento Kings - 2013)
  • Prim Andrews (Atlanta Hawks - 2013)
  • Quincy Chambers (Memphis Grizzlies - 2016)
  • Chris Pennant (Denver Nuggets - 2016)

Historia Edytuj


  • 1991 - 2001 era Rona White'a

Gdy w 1991 powstał klub LSB pierwsze skrzypce na ławce trenerskiej zagrał właśnie Ron White. Znany głównie z roli asystenta George'a Karla w klubach takich jak Cleveland Cavaliers czy Golden State Warriors. Początkowo zespół nie posiadał zbyt wielkiego budżetu i stawiał sobie inne cele niż laury i zwycięstwa. Klub został zgłoszony do rozgrywek ligi XXX i trafił do II dywizji. Bulldogs powstali głównie dla rozsławienia miasta i rozpromowania koszykówki wśród młodzieży, która była głównym powodem wzrostu przestępczości na terenie Los Santos. White zebrał przeciętną drużynę, której nie poprowadził w sumie do niczego w pierwotnym składzie osobowym. Za gwiazdę swojej drużyny przybrał sobie rozgrywającego Eliotta Fishera, który błyszczał już w rozgrywkach szkół średnich. Przez pierwsze siedem lat Ron White zajmował ostatnie miejsca nie łapiąc się do baraży II dywizji. Przełom nastąpił w sezonie 1998/1999 gdy do drużyny dołączyli Patrick Endelburry(środkowy) oraz Tyler Higgins(rzucający obrońca). Wówczas trzydziestodwuletni już Fisher oraz dwudziestoletni Endelburry i Higgins rozpoczęli poważną walkę o najwyższe cele formując w Los Santos pierwszą Wielką Trójkę w historii klubu. Ciekawostką jest też, że występowali w numerach 1, 2 oraz 3 (kolejno Fisher, Higgins, Endelburry). W pierwszym sezonie ich gry stworzyli one własne zagranie, które polegało na wjeździe pod kosz Higginsa i podawaniu do dobrze ustawionego w trumnie Eldelburrego lub rozrzuceniu do stojącego na obwodzie Fishera. Funkcjonowała ona do sezonu 2000/2001, gdzie ostatecznym celem ekipy było włączenie się do baraży i awans do I dywizji. Cel ten nie został niestety osiągnięty głównie z przyczyny kiepskiej obrony, słabej gry zespołowej oraz przeciętnej ławki. Ron White przepłacił za to stanowiskiem.

  • 2001 - 2002 krótka przygoda Brandona Rogersa

Stanowisko od czerwca przejął Brandon Rogers. Był on młodym, bo trzydziestopięcioletnim, ale wspaniale zapowiadającym się trenerem młodzieżowej reprezentacji odwiecznego rywala z Nevady. Z poprzedniej kadry pozostał mu jedynie Endelburry i kilku słabych rezerwowych. Higgins zrezygnował z gry dla Bulldogs i postanowił spróbować swoich sił w NBA, ostatecznie jednak skończył w innym zespole II dywizji. Natomiast Fisher, który trochę narzekał na swoje zarobki z powodzeniem wyjechał kończyć karierę w Europie. Rogers zebrał kilku młodziaków, którym zapchał skład wokół Endelburrego i rozpoczął sezon. Bilans zespołu po pierwszych spotkaniach mocno rozczarował zarząd klubu, co przerodziło się w negocjacje dotyczące zatrudnienia nowego trenera. W pierwszych piętnastu spotkaniach Rogers wygrał zaledwie cztery, z czego wygrane one były niewielką różnicą punktów. Wiadomo było, że Bulldogs już prawie nie liczą się w walce o awans do I dywizji, więc zarząd pozwolił Rogersowi spokojnie dokończyć sezon, po czym został zwolniony, zajmując przedostatnią pozycję w lidze. Zainwestowano nieco w rozwój młodzieży, ale postawiono też na kogoś z doświadczeniem. Do drużyny trafił trener Spencer Grimmes.

  • 2002 - wielka era Spencera Grimmesa i pierwsze sukcesy

Wieloletni asystent z uniwersytetu Kentucky, wówczas czterdziestoletni Spencer Stanley Grimmes miał zaprowadzić porządek i dyscyplinę w drużynie Los Santos. Nakazał on wymienić całkowicie skład, włączając w to również zwolnienie Endelburrego, który nie pasował do koncepcji Grimmesa. Nowy coach wyrzucając z zespołu dotychczasową gwiazdę zespołu naraził się bardzo kibicom, balansując na granicy upadku. W zamian za poprzedniego centra sprowadził do klubu nowego gwiazdora na pozycję rozgrywającego, którego udało mu się namówić do gry w II dywizji. Wywołał tym burzę, ponieważ zawodnik został ściągnięty od największego rywala drużyny z Los Santos, grającej w I dywizji Nevady Crusaders. Tym gwiazdorem był Barry Hickson. Grimmes zapowiadał go jako Allena Iversona Buldogów i za cel postawił sobie awans do I dywizji, pomóc miał mu w tym właśnie dwudziestoletni Hickson. Po kilku tygodniach bilans zespołu wynosił już 13-0, a do życiowej formy szykował się wracający po kontuzji dotychczasowy rezerwowy rzucający obrońca Chris McMullen, z którym później Hickson utworzył genialny duet. Dwóch niskich czarnoskórych zawodników siało postrach na wszystkich halach, w których się pojawiali. Sypali za trzy, dorzucali na wsady, męczyli przeciwników oszałamiającymi zwodami. Dzięki temu zajęli oni pierwsze miejsce w swojej dywizji z bilansem 51-9 i trafili do dywizji I, gdzie przyszło im rywalizować z najlepszymi zespołami w lidze.

  • 2006/07 pierwszy finał

Z drużyny młodzieżowej został ściągnięty masywny Clifton Barnes, który zapowiadał się na silne wzmocnienie ławki Buldogów. Był początek sezonu 2006/2007 i to miał być przełomowy rok dla Los Santos. Sfrustrowany ciągłymi porażkami zarząd postawił cel Grimmesowi, zdobyć tytuł. W poprzednich latach, trzy razy z rzędu Buldogi odpadały w pierwszej rundzie playoffs z Oakland Eagles, którzy byli nie do powstrzymania. W sezonie 2005/2006 podłapali już nieco rytm, ale odpadli w drugiej rundzie z innym odwiecznym przeciwnikiem, Nevada Crusaders. Pocieszeniem było to, że Buldogi miały swojego MVP w tym sezonie, został nim Barry Hickson. Sezon zaczął się całkiem pomyślnie i Bulldogs szybko objęli prowadzenie w konferencji, zaczynając marsz po tytuł. Pech sprawił, że w drugim meczu z Seattle Romans kontuzji nabawił się podstawowy niski skrzydłowy, Rodney Mason. Zapaliło się zielone światło dla dwudziestoletniego Barnes'a, który szybko odnalazł rolę w wyjściowej piątce, prowadząc zespół do wygranej z Rzymianami i do kolejnych szesnastu z rzędu zwycięstw. Tak jak było zapowiedziane, na koniec sezonu Bulldogs zajęli pierwsze miejsce, a MVP mianowany został Clifton Barnes. Była to pierwsza w historii nagroda dla najbardziej wartościowego zawodnika przyznana pierwszoroczniakowi. W playoffs LSB przejechali po Romans(4-0), później Eagles(4-0), a na koniec rozprawili się w pięciu meczach z Nevadą(4-1). Spotkali się w finale z solidnym rywalem ze wschodniego wybrzeża, Kentucky Hawks, którzy wyprzedzili w sezonie zasadniczym bilansem Buldogów, a po drodze do finału playoffs nie przegrali żadnego meczu. Mitch Benson, rozgrywający Jastrzębi dwukrotnie poprowadził swój zespół do zwycięstwa nad Los Santos. Wtedy nastąpił przełom i jasno zarysowała się trójka, krocząca po swój pierwszy tytuł. Hickson-McMullen-Barnes brylowali na pozycjach numer 1-2-3 i rozbili Jastrzębie cztery mecze z rzędu. Barnes otrzymał nagrodę MVP finałów, co również pojawiło się poraz pierwszy w historii, aby przyznano tą nagrodę dla zawodnika pierwszego roku.

  • 2007/08 utracone nadzieje
  • 2008/09 czas wielkich zmian